بررسی The Curse of La Llorona

اثری دیگر از مجموعه فیلم‌های The Conjuring

با اینکه «احضار» The Conjuring شاهکاری در ژانر وحشت مدرن به حساب می‌آید اما فیلم‌های بعدی این مجموعه فیلم، آن‌قدرها ترسناک نبوده و به پای فیلم اول نمی‌رسیدند. با این وجود «نفرین لایورونا» The Curse of La Llorona که یک روح از فرهنگ عامه‌ی مکزیک را هم وارد این دنیای سینمایی می‌کند، توانسته است یک استثنا باشد. ساده‌تر اگر بخواهیم بگوییم: خوشبختانه این فیلم واقعا ترسناک است!

لایورونا یا “زن گریان” نام روح مادری است که در سال ۱۶۷۳ برای انتقام گرفتن از همسر خیانت‌کارش دو پسرش را غرق می‌کند. او که حالا سوگوار مرگ پسرانش است، در هیبت زن ترسناکی با یک تور سفید برگشته و می‌خواهد با کشتن فرزندان دیگران، خودش را آرام کند.

قهرمان زن فیلم، یک مامور خدمات اجتماعی است که به تازگی همسرش را از دست داده است. آنا تیت-گارسیا Anna Tate-Garcia (لیندا کاردینی Linda Cardellini) وقتی که این افسانه را از یکی از متهمانش می‌شنود، آن را جدی نمی‌گیرد. آنا تصور می‌کند که آثار روی دست بچه‌‌های این متهم و قیافه‌های وحشت‌زده‌ی آن‌ها کار خود این زن باشد. اما طولی نمی‌کشد تا لایورونا سراغ بچه‌های خود آنا برود، و خود آنا را نیز با این اتهام مواجه کند.
این فیلم ایده‌ی نخ‌نمای حضور یک روح را گرفته و المان‌های معمول آن مثل جیرجیر کردن درها و کودکانی که در خواب راه می‌روند را با دید جدیدی به تصویر کشیده است.

«نفرین لایورونا» پر از صحنه‌های ترسناکی است، که از میان آن‌ها به دیده شدن روح در شیشه‌ی تاریک ماشین و چترهای شفاف و آینه‌های امنیتی محدب می‌توان اشاره کرد. به خصوص صحنه‌ای که پنجره‌‌های ماشین پارک شده، دائما بالا و پایین می‌روند و درهای آن درست بسته نمی‌شوند، آن‌قدر شما را خواهد ترساند که به دسته‌ی صندلی‌تان چنگ زده و نمی‌خواهید از آن جدا شوید.

به طور کلی فیلم از نظر میزان وحشتی که به مخاطب القا می‌کند، چیزی کم ندارد. کارگردان مایکل چاوس Michael Chaves حقه‌های ترسناک کلاسیک را با نگاهی تازه به تصویر کشیده است. تا زمانی که به حضور لایورونا در خانه‌ی آنا عادت کنید، خود این خانه‌ی درندشت تبدیل به یک دنیای تسخیر شده‌ی ترسناک شده است. تمام درها و چوب‌های کف‌پوش خانه‌ی آنا می‌توانند به وحشت شما بیفزایند.

علاوه بر اوضاع آنا و خانواده‌اش، داستان زندگی لایورونا هم بسیارناراحت‌کننده‌ است، که در نهایت تاثیر فیلم را بیش از پیش می‌کند. می‌توان گفت این فیلم ترسناک فقط برای ترساندن نیامده است، بلکه باید در ذهن مخاطب بماند. البته ناگفته نماند که این جنبه‌ی فیلم هنوز جای کار داشته است. به جای اینکه در تمام مدت کاردیانی از این طرف به آن طرف برود، می‌توانست کمی به بعد احساسی او نیز پرداخته شود.

و حالا نظر سایر منتقدین در مورد این فیلم:

مایک اسکات Mike Scott منتقد New Orleans Times-Picayune نوشته است:

“کاردلینی بار زیادی از فیلم را بر دوش خود داشته و ایفای نقش زیبایی را به نمایش گذاشته است. او سرتاسر ۹۳ دقیقه‌ی فیلم را در مرکز ماجرا و و در هیاهو به سر می‌برد. فیلم در اکثر اوقات می‌تواند به خوبی شما را بترساند. قبول دارم که این فیلم در تاریخ فیلم‌های ترسناک اثری به‌یادماندنی و یا تاثیرگذارد نخواهد بود و قرار نیست همانند فیلم «جن‌گیر» The Exorcist تاریخ‌ساز شود. با این‌حال بعد از تماشای آن، با خاموش شدن چراغ‌ها باید خودتان را از ترس زیر پتو قایم کنید!”

راجر مور Roger Moore منتقد Movie Nation در نقد خود آورده است:

“کارگردان به کمک دنبال کردن شخصیت‌ها با دوربین توانسته است، فیلم را غیرقابل پیش‌بینی کند. دوربین بچه‌‌ها را روی کف‌پوش‌های لق خانه و دیگر شخصیت‌ها را در اتاق‌ها و راه‌پله‌ها دنبال می‌کند. این درحالی است که در فضا نور زردرنگ کم‌رمقی (درست مانند صحنه‌های فیلم‌های دهه‌ی ۷۰ میلادی) سوسو می‌زند. نکته‌ی قابل توجه این است که فیلم تلاش کرده است به یک داستان روحی کلاسیک مکزیکی، المان‌های آمریکایی و هالیوودی اضافه کند. این تلاش با حضور یک یا دو شخصیت‌ منفی هیسپانیک Hispanic (به مردم اسپانیایی‌زبان یا پرتغالی‌زبان به ویژه در آمریکای لاتین گفته می‌شود) و تعدادی قهرمان هیسپانیک که آنا از آن‌ها کمک می‌خواهد، صورت می‌گیرد. ساختار سه‌پرده‌ای The third act فیلم علاوه بر چند شوک بزرگ، چندین صحنه‌‌ی طنز را نیز خلق کرده است. “

جیم وجوودا Jim Vejvoda منتقد آی‌جی‌ان IGN نوشته است:

“کارگردان موفق شده است به زیبایی وحشت را به صحنه‌‌های فیلم وارد کند، که آن را در صحنه‌هایی که بچه‌ها با لیورونا مواجه می‌شوند به خوبی دیده می‌شود (به خصوص در صحنه‌ای که بچه‌ها در ماشین‌ هستند و یا صحنه‌ای که سامانتا Samantha دختر آنا فکر می‌کند زنی که در حال شستن موهایش است، مادرش است). بیشتر فیلم و داستان آن به طور کلی حال و هوای معمول فیلم‌های «احضار» را دارد، اما این فیلم که ششمین قسمت از این مجموعه فیلم‌ها به حساب می‌آید بیش از این‌ها طبق قائده پیش رفته است. طرح خلاقانه‌ی فیلم شباهت زیادی به پنج فیلم قبلی داشته و روند فیلم و حال و هوا و صحنه‌های ترسناک آن هم خیلی فراتر از این مجموعه نرفته است. با اینکه المان‌‌های مشترک مجموعه‌ی فیلم‌های «احضار» قبلا خودشان را اثبات کرده‌اند، اما ممکن است برخی توقع بیشتری از این فیلم داشته باشند.”

/سینما پارت /

منبع: بلاگ نـماوا

دیدگاه بگذارید

avatar
  اشتراک  
اطلاع از

همچنین ببینید

بستن
بستن
بستن

Adblock رو غیر فعال کنید

بخشی از درآمد سایت با تبلیغات تامین می شود لطفا با غیر فعال کردن ad blocker از ما حمایت کنید